ΤΟ ΦΑΡΑΓΓΙ ΤΗΣ ΛΑΦΙΣΤΑΣ Η «ΤΟ ΣΚΕΠΑΣΜΕΝΟ»

«ΤΟ ΣΚΕΠΑΣΜΕΝΟ»  Βελβεντό                                                                                χάρτης(Εδώ)

Τα πολλά νερά, το επιβλητικό τοπίο, το μοναδικής ομορφιάς πλατανόδασος, η μυστικιστική ατμόσφαιρα, αποτέλεσαν ελκυστικούς παράγοντες ώστε να κατοικήσουν στο φαράγγι οι Λαφίστιες Ιέρειες που συντρόφευαν το θεό Διόνυσο.

Το «Σκεπασμένο» όπως το αποκαλείται σήμερα αποτελεί ένα τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Καταρράκτες, μικρές φυσικές λίμνες, πλούσια βλάστηση, εντυπωσιακές κορυφογραμμές, έχει ταυτιστεί απόλυτα με τη συνείδηση των Βελβεντινών και των κατοίκων της περιοχής.

Δυο μικρά φαράγγια που ξεκινούν από την καρδιά των Πιερίων, σε υψόμετρο 1600μ. περίπου και διαρρέονται από τα νερά του Σκουλιαριώτικου και Καταφυγιώτικου λάκκου (η Σκούλιαρη και το Καταφύγι είναι χωριά που βλέπουν στην λεκάνη της λίμνης Πολυφύτου), συναντώνται σε υψόμετρο 1100μ. και σχηματίζουν το φαράγγι της «Λάφιστας» που μετά από 3700μ περίπου καταλήγει στον ποταμό Αλιάκμονα ποταμό.

Η ποσότητα του νερού που ρέει στο φαράγγι μεταβάλλεται ανά εποχή και το νερό έχει εξαιρετικά χημικά και βιολογικά χαρακτηριστικά. Στην πορεία του μέχρι τον Αλιάκμονα σχηματίζει μικρούς και μεγάλους καταρράκτες εκπληκτικής ομορφιάς. Σχηματίσθηκε εξαιτίας της μακρόχρονης διάβρωσης των πετρωμάτων. Τα πετρώματα του φαραγγιού είναι από γρανίτη σ’ αντίθεση με την γύρω περιοχή όπου συναντάμε ασβεστολιθικά. Πλούσια είναι η χλωρίδα στο εσωτερικό του φαραγγιού με κυρίαρχο είδος τον πλάτανο. Υπάρχουν όμως και πολλά άλλα δασικά είδη καθώς επίσης και σπάνια ποώδη φυτά. Πλούσια επίσης είναι και η πανίδα του φαραγγιού με σπάνια είδη θηλαστικών, πουλιών και ερπετών.

Οι εκδοχές για την προέλευση του ονόματος του φαραγγιού είναι τρεις. Τα πολλά νερά, το επιβλητικό τοπίο, το μοναδικής ομορφιάς πλατανόδασος, η μυστικιστική ατμόσφαιρα, αποτέλεσαν ελκυστικούς παράγοντες ώστε να κατοικήσουν στο φαράγγι οι Λαφίστιες Ιέρειες που συντρόφευαν το θεό Διόνυσο.

Ένα από τα επίθετα του θεού Διόνυσου, ήταν και «Λαφίστιος» και οι Βάκχες που τον συνόδευαν ονομάζονται από τον Λυκόφρονα «Λαφίστιες γυναίκες».

Επίσης στην περιοχή κατά την αρχαιότητα λατρεύονταν η θεά Άρτεμις, θεά του κυνηγιού, ιερό ζώο της οποίας ήταν το ελάφι. Οι ιέρειες που την υπηρετούσαν καλούνταν ελαφίστιες, η λαφίστιες.

Σύμφωνα με μια τρίτη εκδοχή η ονομασία του φαραγγιού προήλθε από το ρήμα «λαφύσσω» που σημαίνει καταπίνω –
καταβροχθίζω – κατασπαράζω. Έτσι και ο χείμαρρος της Λάφιστας, από τις πρώτες του πλημμύρες και πριν διαμορφωθεί η κοίτη του, καταβρόχθισε αρκετές καλλιεργήσιμες εκτάσεις.

Η πλούσια λαϊκή φαντασία έδωσε ζωή και υπόσταση στις Ξουθιές, τις ξανθόμαλλες λευκοντυμένες νεράιδες -Μούσες- που λούζονταν στα κρυστάλλινα νερά του φαραγγιού τις φεγγαρόλουστες νύχτες και χόρευαν κάτω από τα αιωνόβια πλατάνια. Μόλις ξημέρωνε κρύβονταν για να εμφανιστούν και πάλι την επόμενη μέρα. Μάλιστα λένε πως τα βράδια με φεγγάρι το βουνό αντηχούσε από τις χαρούμενες φωνές τους.

Στο φαράγγι μπορείτε να φτάσετε με το αυτοκίνητο έως ένα σημείο και μετά θα πρέπει να συνεχίσετε με τα πόδια. Η διαδρομή έως τον μεγάλο καταρράκτη είναι μαγευτική!

Από το ξύλινο «παρατηρητήριο», μπορεί κανείς να απολαύσει τη θέα του πρώτου τριπλού καταρράκτη, ύψους 25μ. Υπάρχει ειδική έκταση – πάρκο, που διαμορφώθηκε έτσι ώστε να μπορεί να υποδεχτεί ακόμα κι εκδηλώσεις ή συναυλίες.

Ο επισκέπτης μπορεί να κατέβει τον καταρράκτη από ένα μονοπάτι ειδικής δυσκολίας, αναζητώντας το πέρας του. Για τους εραστές των «extreme sports», η κατάβαση μπορεί να γίνει με σκοινιά και μέσα από τον ίδιο τον καταρράκτη. Από την περιοχή του πάρκου, ο επισκέπτης έχει επίσης τη δυνατότητα να προχωρήσει στην κορυφή (κοίτη) του φαραγγιού, ψηλά από τον πρώτο καταρράκτη, συναντώντας μικρές φυσικές λίμνες, σκεπασμένες από αιωνόβια πλατάνια και άλλα αυτοφυή δέντρα.

Κάπου εκεί θα ανακαλύψει και την πίστα χορού, διαμορφωμένη κατά τη δεκαετία του ’50 από τους παλιότερους Βελβεντινούς για να διασκεδάζουν με τις παρέες τους. Οι πιο τολμηροί επισκέπτες μπορούν να συνεχίσουν την ανάβαση στο Φαράγγι, ακολουθώντας το παλιό μονοπάτι προς το Καταφύγι. Η διαδρομή αυτή, πέρα από τη μαγεία της ανάβασης, κρύβει μικρές εκπλήξεις, δέκα ακόμα καταρράκτες, μικρούς και μεγαλύτερους, περίπου είκοσι λιμνούλες αλλά και λείψανα παλιών νερόμυλων!